Era unha tarde fría e de inverno, eu estaba preto de chegar á taberna do pobo, mais ese día podíase sentir unha atmósfera distinta á normal, non había ninguén na estrada e mascullabase unha frase desde os balcons dos veciños que aterrados escondianse tras as cortinas, é el, eu non sabía de que falaban, asi pois continuei co meu camiño, ao chegar a taverna encendín un pitillo e entrei dando unha patada a porta cando me viron todos fuxiron cara a cociña ou detras da barra excepto un rapaciño de pelo louro que preguntoume como estaba é deume un vasiño de augabebina e fun de novo a miña casa, ao chegar a casa preparei unha pizza conxeada